Bikkelen en zweten in India

India in negen dagen. Het kan. En eigenlijk is het meer dan genoeg. Met veertig plus graden is dit niet echt een pretje. Het zweet stroomt uit alle porien, we slijten 2 t-shirts per dag, 4x douchen is normaal, en drinken sloten water. Je word aardig lam geslagen. Met name in de middag. Vandaar dat onze dagen geregeld om 5:00 uur begonnen.


Vanuit Kathmandu zijn we in 24 uur naar Varanasi gereisd. Pittig. Na een uur of 11 in de bus vanuit Nepal kwamen we bij de grens. Na een stempel in Nepal kon je zo India binnenlopen. Bizar, geen enkele controle. We moesten gewoon zoeken naar de douane. De heren zaten prinsheerlijk in de schaduw en hadden alle tijd voor een praatje, een uitgebreide paspoortcheck, en adviezen over India ("don't trust anyone"). En toen we aanstalte maakten om weg te gaan, kregen we een dringend bevel toch echt te blijven. Onze reis vervolgde met 4 uur in een bus (te heet, te krap, te vol). Toen de nachttrein naar Varanasi.


Een betaalbaar hotel met airco is lastig te vinden: veel stroomuitval, waardoor zelfs een koele kamer geen garantie is... In Varanasi zit je midden in een Hindoe-heiligdom. Een soort Jeruzalem. Shiva heeft er ooit voet op aarde gezet en sindsdien is de heilige rivier de Ganges het bedevaartsoort voor miljoenen Hindoes. Fascinerend om ze te zien: bidden, wassen, zwemmen, gaat gepaard met crematies en lijken die het water in glijden. Allemaal op dezelfde plek. Ze drinken zelfs het water, dat 2.500 keer de norm van badwater overstijgt. Bikkels.
We hebben meerdere boottochten gemaakt en geweldige plaatjes kunnen schieten. De 2000jaar oude stad met haar vele smalle straatjes was een belevenis om doorheen te lopen. Het lokale leven speelt voor je neus af, mensen groeten je, overal straathonden, wat geitjes en natuurlijk de heilige koe in overvloed (incl. vlaaien).

Na 13 uur zweten in de nachtrein, was de volgende halte Agra. De Taj Mahal was mooi, de stad verder niet veel bijzonders. Nu zitten we drie dagen in Delhi en hebben oude vrienden van Sas opgezocht.

Gisteren met 6 oranjetenues stonden we voor de deur: echte Indiase fans. Erg gezellig en leuk om een kijkje in hun leven te krijgen. Wel apart al die bediendes, en rijkdom vergeleken met de contrasterende indrukken die we eerder op hebben gedaan.

Verder hebben we vandaag afscheid genomen van onze goede vriend: Edje. Eddy is vanaf Nepal met ons meegereisd en dat was echt gezellig. Mooie kerel, mooie praat en veel gelachen.

Morgen vertrekken we via Bangkok naar Yangoon in Myanmar (Burma). Dat wordt echt reizen. We hebben gelezen dat internet een schaars goed is, dus misschien zijn we een maandje ondergedoken. Begin augustus vliegen we terug naar Bangkok om Erik's ouders te ontmoeten.

Geniet van de zomer en onze jongens!

Laatste dagen Nepal

We zijn hier nu helemaal gewend, dus tijd om weer door te trekken.
De afgelopen weken hebben we een paar korte trips gedaan. Een meditatie-yoga cursus in een boeddhistisch centrum in Pokhara, een rustig stadje aan een prachtig meer. Veel geleerd over het boeddhisme en ons voorgenomen ons minder te laten leiden door ons ego.. We doen 's ochtends ook wat yoga. Misschien kan Erik over een maand ook zijn tenen raken :-)

Verder nog tripjes (op de scooter) gemaakt naar de omliggende tempels van Bhaktapur en Patan, wat vroeger aparte koninkrijkjes waren. Veel indrukwekkend beeld en houtsnijwerk gezien (vanaf 12e eeuw tot nu) met zoveel detail en vakmanschap gemaakt. Alles staat gewoon in de open lucht en wordt nog volop gebruikt. Tof zijn ook de erotische afbeeldingen: van trio's tot animalsex. Alles kan.
Het rijden op de scooter was een groot avontuur: je komt ogen en oren te kort, je blijft maar stofhappen en toeteren.



Uiteraard het WK gekeken. Elke kroeg in Kathamandu heeft wel een groot scherm en de Nepalezen zijn zelf ook fanatieke kijkers. Gister met wel 20 Nederlanders gekeken. Mooi feestje. (vandaag nog wel even last van...)
Inmiddels veel leuke mensen ontmoet: Canadezen, Ieren, Australiers, Nederlanders... Erg gezellig. Veel gelijkgestemden kom je tegen.

We komen nu echt in het reizerigersgevoel en worden steeds pragmatischer. We dragen alleen het hoognodige met ons mee en hebben veel terug gestuurd naar Nederland (Jeroen bedankt!)

Morgen gaan we samen met ras-amsterdammer Eddy op weg naar Varanasi, 24 uur met bus/trein. Met 40+ graden wordt dat een heftige ervaring, maar wel immers "in de buurt" en Erik is er nog nooit geweest. Iedereen waarschuwt ons voor de smerigheid, armoede en onvriendelijklheid in India, maar ook " you just have to see it". We gaan dan in twee weken wat hoogtepunten zien als de Ganges, Taj Mahal en New Dehli. Daarna vliegen we naar Myanmar (Burma) via Bangkok om daar drie weken te blijven. Begin augustus ontmoeten we dan Erik's ouders in Thailand die net een rondreis hebben geboekt! Veel zin in.

Tibet: apart, mooi en erg gezellig

Een weekje voor onze trip naar Tibet zaten we nog in Nepal. Na een paar dagen bijkomen van onze Everest trip hadden we het helemaal gehad met Kathmandu. Je word echt gek van dat onnodig en harde getoeter, bijna overreden worden en de uitlaatgassen. Vandaar dat we de bus in zijn gestapt voor een canyoning tripje. De hoogste afdaling was een 45m met een koude douche van een waterval. Erg cool en heel fijn om weer even in de natuur te zijn. Erik heeft daarna nog een mountainbike trip gemaakt met een Nepalese gids. Echt heel diep moeten gaan. De gids was de nr 10 van Nepal… (wel het laatste sprintje gewonnen.. kon het niet laten)

Op 1 juni zijn we vervolgens naar Tibet gegaan.. of eigenlijk naar China. Mooi en indrukwekkend, maar tegelijk erg apart. Een tour is verplicht, een artikel of foto van de Dalai Lama is een doodszonde, en boeken over het oude Tibet zijn verboden. Evenals allerlei politiek getinte gesprekken. Fijn die liberale Chinees. Bij de grens leerden we onze eerste kennen: jong, strak gezicht, uniform, en geen kinderachtig pistooltje. Deze jongens doorzochten onze bagage. Onze foto’s vonden ze met name mooi: ieder kiekje werd bekeken… Bij andere was de Lonely Planet van China het doel: ieder plaatje werd eruit gescheurd, en ook de paragraaf over Tibet.

Even een korte achtergrond: In 1950 heeft China Tibet ingenomen. Volgens hun om de Tibetaan te helpen… Economisch en qua infrastructuur zijn grote sprongen gemaakt. Daartegenover staan de 1,2 miljoen dode Tibetanen, honderdduizenden vluchtelingen, de gedwongen vestiging van voormalig Nomaden, de verbanning van de Dalai Lama, de Tibetaan als tweederangs burger, de verdwijning van een eeuwenoude cultuur, de verwoesting van allerlei heiligdommen in de culturele revolutie, de enorme invasie van Chinezen, etc etc. Wat we gezien hebben is een communistisch land met twee gezichten: het restant van het oude Tibet, en die van het overheersende China.

De eerste twee dagen van onze trip hebben we met onze groep van 18 man in de bus doorgebracht. Mooie vergezichten en veel nomadenvestigingen langs de “friendship highway”. Na een nacht in een betonnen communistisch stadje, bezoeken we in een grote stad een gigantisch klooster complex (Tashilhumpu) waar voorheen wel duizenden monniken woonden. De mooiste tempels bekeken met enorme boeddha beelden en allerlei beschermgoden. De volgende dag zijn we naar een kleiner 14e eeuws klooster geweest waar de sfeer heel sereen was.
Daar hadden ze een stupa met 108 kamers met elk weer een nieuw beeld en muurschilderingen. Daarna zijn we via een paar hoge passen én een sneeuwballen gevecht op 5000+ meter (hijg, hijg) in Lhasa (3800 m) naar het paleis (“potala”) van de Dalai Lama gegaan. Al vanaf de 7e eeuw wordt er vanuit deze plek over Tibet geregeerd, door koningen en later door Lama’s. Nu is het een holle schil waar geld wordt verdiend aan pelgrims en (voornamelijk Chinees) toerisme. Maar wel een hele mooie! Met overal muurschilderingen, felgekleurd houtsnijwerk, heel veel beelden en gouden tombes van de vorige Dalai Lama’s. Indrukwekkend. Je probeert je voor te stellen hoe het was toen er duizenden ambtenaren en monniken rondliepen. Het is wel heel opvallend hoe devoot de Tibetanen al biddend langsschuifelen. Beelden aanrakend met hun voorhoofd, met Yak-boter kaarsen aanvullen, geld doneren en soms plat op de vloer gaan liggen om het heiligdom te vereren. Dit zien we in elke tempel en de monniken (in dienst van China) maar geld tellen. Weinig boeddhistisch aan. Veel pelgrims maken een aantal rondes rond de belangrijkste tempels terwijl er scherpschutters op het dak liggen en overal politieposten staan. Het lijkt een soort “probeer niks.. want anders” beleid. We hoorden dat er tijdens protesten rondom de olympische spelen (2008) enorm hard is opgetreden. Mensen openlijk gemarteld etc. Er worden nog steeds vluchtelingen doodgeschoten aan de grens. “free Tibet”zal er niet meer van komen, het is al zo sterk verchineesd…

Wij hebben het ondanks de situatie daar erg leuk gehad. Veel biertjes met de groep gedronken, leuke mensen ontmoet en genoten van het (berg)landschap en de restante van het oude Tibet.