Tata (tot ziens) Myanmar

Inmiddels in Thailand en eindelijk weer ‘online’. Gisteren de ouders van Erik verrast in hun hotel in Chiang Mai. De room service bleek dit keer geen champagne te zijn… Hartstikke fijn ze weer te zien. De komende 10 dagen even van elkaar genieten.

Eergisteren onze trip in Myanmar afgesloten. Jammer. 4 weken is eigenlijk te kort. Reizen kost tijd en het nodige geduld. In totaal 80 uur doorgebracht in bus, boot en trein. Oncomfortabel, lang, nooit op tijd …. maar mooi.
Een voorbeeldje: Vanuit Mandalay om 12:00 uur in de trein gestapt voor een ritje naar Katha in het noorden. Normaal 8 uur, vandaag 13. Om 1 uur ’s nachts aangekomen met een houten reet en knetterbrak op een verlaten station. Een lokale bus gevonden.. uurtje hobbelen over zandweggetjes, en toen met de rikshaw afgeleverd bij een crappy hostel. Blij met een bed sliepen we op een matrasje van 1cm. Als roosjes….
Katha is een klein havenstadje aan de Irrawaddy rivier, en kende tijdens ons verblijf één bezienswaardigheid: Erik en Sas, de enige toeristen. Prachtig. Mensen maken praatjes en groeten je overal. De Engelsen waren hier vanwege de teakhandel, vandaar een heuse golfbaan (50 leden en 50 man personeel) en een tennisbaan. Uiteraard heeft Erik met de lokale helden een potje gedubbeld (heel tof). We hebben een dagje rondgereden op 2 fietsjes en wat dorpjes bezocht. Gratis fruitlunch gekregen bij een winkeltje van hele lieve mensen. Prachtig om even te zitten en het dorpsleven te aanschouwen: jongetjes die spelen in de rivier, een monnikje die zijn haar in model brengt (zie hiernaast), en vrouwen die met alle boodschappen op de fiets langskomen. Na drie dagen Katha hebben we voor 7 dollar p.p. de boot genomen naar Mandalay. 24 uur. We moesten een plekje zoeken op de stalen vloer. Omdat het zo druk was, hadden we een mooi plekje bemachtigd op een houten verhoging. Alles uitgestald. Goed voor mekaar. Totdat een discussie losbarstte. Wat bleek: ‘Het podium’ was bestemd voor monniken en militairen en zeker verboden voor vrouwen. Na wat twijfel en onschuldige blikken werd Sas als een sardientje tussen twee mensen gevrot. Uiteraard gewoon op de vloer. Erik mocht achter de rokken van een monnik blijven liggen en naast een superirritant soldaatje. Slaap lekker.
Terug in Mandalay hebben we de langste teakbrug bezocht (U Bein), het grootste boek ter wereld bekeken (meer dan 1000 gegraveerde stenen met Boeddhistische teksten), en professionele caneball spelers aan het werk gezien (zie links naar you tube filmpjes onderaan). Wow, deze gasten zijn echt indrukwekkend (de bal raakt de grond echt niet)!
Onze laatste bestemming was Bagan. Een prairie-achtig landschap vol oude tempels. Meer dan 4000 hebben de koningen van dit oude rijk er tussen de 11e en 13e eeuw gebouwd. Ondanks schade door aardbeving en plundering is er nog veel meer van over dan je ooit van Romeinse tempels kan zien. Wat waren deze mensen al ver in die tijd, en wat een rijkdom moet hier zijn geweest. Al fietsend tussen de tempels in je eentje voel je je een beetje Indiana Jones.

Verder nog wat feitjes: Zelfs oude vrouwen hebben egale strakke huidjes; geen botox maar Tanaka. Een geelachtig spul afkomstig van een boomschors. Iedereen smeert zich er vol mee. Mannen dragen voornamelijk rokken (Longhis). Reizen kan hier met een budget van 16 euro pp per dag. Star Cola heb je al voor 30 cent. Een kamer kost zo’n 8 euro. Shan noodles zijn heerlijk. En advocado sap is verrukkelijk. Eten doe je voornamelijk op straat; en nauwelijks stinkende repercussies. Taxi’s heb je in alle soorten: paard / os met wagen, tuk tuk, en een bijzondere: de fiets met zijspan.

Tot slot wat linkjes naar you tube met enkele filmpjes:
http://www.youtube.com/watch?v=zlcMorgLzRw
http://www.youtube.com/watch?v=bF5ojf6Wthg

Myanmar

Daar stonden we dan in Rangoon. Net aangekomen vanuit Bangkok. Een hostel gevonden. En daar wisten ze ons te vertellen dat in het hele land geen pinautomaten/banken zijn. Dat kan dus ook. Ok. Best goedkoop reizen hier. Maar met 250 dollar 28 dagen reizen wordt lastig.. Myanmar, aangenaam kennis te maken! Gelukkig hebben we een retourtje Bangkok kunnen voorkomen door bij een luxe hotel een (duur) dealtje te maken.

Myanmar, wie kent het niet? Een militair regime, Rangoon als grootste stad, boeddhistisch en ca. 47 mijoen inwoners Tot nu toe niet volledig toegankelijk voor toeristen. De onrust in de verboden gebieden, waar (mogelijke) opstanden zijn tov de regering, wordt angstvallig verborgen gehouden. De militairen 'regeren' en eigenen alle rijkdom (olie/gas/edelstenen) en macht toe. De bevolking wordt genegeerd. Wat resulteert in: nauwelijks of slechte ziekenhuizen en scholen. Veel armoede. Slechte infrastructuur. Weinig schoon water. etc. Ook is bekend dat de bevolking 'gedwongen' wordt om constructiewerk te verrichten. In de afgelegen gebieden is er weinig bemoeienis, waardoor daar authentieke kleine communities bestaan (die wel 100 jaar terug in de tijd leven).

Ondanks het wrede regime hier (zie achtergrond onderaan) krijgen wij een beeld van een prachtig land. De mensen zijn zo oprecht, opgewekt en behulpzaam. Wow. Echt heerlijk om hier te reizen. De stad Rangoon is redelijk ontwikkeld, relatief schoon. Met de gouden Shwedagon tempel als hoogtepunt. Maar 't blijft een stad. Na 2 dagen zijn we naar het binnenland vertrokken. Wat een verademing is. Het stadje Kalaw was het vertrekpunt voor een 2-daagse hike door rijstvelden en kleine dorpjes. Bij mensen thuis geslapen, een heel aardige familie die nog in een traditioneel systeem woont met gezamenlijke rijstvelden en een 'dorpshoofd'. Op visite bij een schooltje geweest, daarna schriftjes en potloden gedoneerd om hopelijk iets te helpen. Maar een les Engels aan de Engelse lerares zou ook geen kwaad kunnen.

Vanuit Kalaw zijn we op brakke chinese kinderfietsjes (60km!) naar het Inle meer vertrokken waar je dorpjes op palen hebt, drijvende tuinen en vissers die op een unieke manier met hun voeten peddelen. Heel rustiek. Daar hebben we zoveel mogelijk buitenlanders verzameld om de WK finale te kijken, geen enkele kroeg wilde tot zo laat open zijn dus uiteindelijk in een poppentheater op het 21 inch scherm van een sympathieke local gekeken. Gelukkig is onze dip niet zo groot aangezien we de voorpret ook nauwelijks konden volgen. Internet is zeldzaam, traag en veel sites zijn geblokkeerd. Ook al weet het gemiddelde internetcafe daar wel een trucje voor. Onze mobieltjes werken hier niet en een simkaart kost 1000 dollar. Bijna niemand heeft hier dan ook een mobiel, maar als creatieve oplossing zijn er straatstalletjes met telefoons.

Nu zijn we met de fiets en bus in Mandalay beland, een grote stad in het midden van het land. We zijn van plan naar het noorden te gaan met de trein, de Irrawaddy rivier per boot af te zakken, tempels te bekijken, trekken naar watervallen en nog meer moois. Over twee weekjes vliegen we alweer naar Thailand dus we gaan gauw verder, hopelijk krijgen we straks meer beeld van de 'echte' situatie in dit land. Want het blijft apart dat je weet wat voor regime hier is maar je merkt er nauwelijks wat van.

Achtergrond
Myanmar is vanaf 1948 onafhankelijk. Na de Britse overheersing kon het land geen stabiele regering vinden. In 1988 ontstonden grote demonstraties, die hardhandig de kop in werden gedrukt door het leger. De verkiezingen in 1989 resulteerde in winst voor de partij voor democratie (NLD). Echter, de miliatieren wilden geen afstand doen van hun macht en in de jaren die volgden werden talloze NLD aanhangers vermoord of gevangen gezet.
In 2007 waren nieuwe protesten tegen de regering die de prijzen van brandstof met 500% verhoogde. De vreedzame protesten, door monniken geleid, werden hard neergeslagen, protestanten opgepakt en kloosters verwoest. In 2008 raasde een cycloon over zuid-Myanmar met als gevolg 200 duizend doden en een miljoen daklozen. De regering verhinderde internationale hulp, uit angst voor 'pottenkijkers'. Het regime staat bekend als een van de meest wrede in de wereld. In de buurlanden zijn er vluchtelingen kampen met honderduizenden Burmezen. Er zijn v.a. 1988 sancties opgelegd vanuit de internationele gemeenschap. Echter, de zakelijke gas- en olie deals blijven natuurlijk. China blijft vrolijk wapens leveren aan het leger…