Op de top van de wereld!!

Na twaalf dagen trekken door de Himalaya… eindelijk weer een warme douche, goede maaltijden en ….. zuurstof. We zijn weer terug in Kathmandu. Het was onwijs indrukwekkend en overweldigend: de foto’s spreken voor zich, lijkt ons zo.

Een hele bijzondere ervaring: van plek naar plek trekken, telkens weer hoger, minder bomen, meer besneeuwde toppen, mooie uitzichten, mystieke paadjes en valleien, en eeuwenoude handelsroutes waar ook veel dragers, volgepakte Yaks en taaie sherpa’s lopen. Stel je eens voor…. een gebied waar nog nooit een motor of auto heeft kunnen komen, waar ze al eeuwen in een ander tempo leven, waar elektriciteit en warm water een (overbodige) luxe is. Ze leven voornamelijk van landbouw en toerisme. Pas in 1950 mocht de eerste buitenlander Nepal in en het aantal is intussen flink opgelopen. Toch lijkt hun leventje nog authentiek en zijn toeristen echt te gast.

Op 10 mei zijn we met onze kleine Nepalese gids Yeka in een propellor vliegtuigje naar het startpunt op 2800 meter gevlogen. Vanuit daar zijn we in 8 dagen naar 5000+ geklommen, met daarin 2 rustdagen: in Namche Bazar op 3500 meter en Dingboche op 4400m was het acclimatiseren. Was nodig, want je merkt de hoogte enorm. Snakkend naar adem, hoofdpijn, geen eetlust. We gingen echt als twee oudjes hijgend omhoog (incl. onze nordic-walking sticks..haha). Met een flinke diaree erbij was het allemaal geen makkie.
De zwaarste klim was tijdens de tweede acclimatisatie-dag, ineens 700 meter omhoog, super zwaar, allemaal om te wennen aan 5000+ meter…. In een boeddhistisch klooster hebben we tussen de biddende monniken gezeten. En we hebben bijna elke avond zitten kaarten met onze metgezellen om tegen half negen in ons bedje te ploffen. We sliepen dus in lodges met kleine gehorige kamers en de meest basale wc’s die je je kan voorstellen. Maar wel met hele gezellige eetruimtes met houtkachel. Want boven de 4000 meter vriest het s’avonds gewoon...

Vanwege de hoogte problemen haken veel mensen af tijdens de tocht (eerder retour per voet of zelfs een enkeltje helicopter). Wij zijn in ieder geval bij het hoogste en mooiste punt gekomen. Gorak Shep, 5200 meter. Dan zit je in een kom tussen de hoogste toppen van de wereld, inclusief de Everest, met maar drie lodges en de zwarte Kalapathar-berg. Het lijkt wel een heiligdom van bergen: je voelt je als een mier tussen die grote rotsblokken en gletsjers, er is niks anders dan ijskoude wind en stilte. Af en toe kun je het enorme geraas van een lawine horen.
Op dat punt is Saskia nog met de zonsopgang de Kalapathar (5545 m) op geweest. Erik moest afhaken omdat hij ondanks 700 mg Ibuprofen nog steeds knallende koppijn had (helaas: alle verschijnselen van hoogte-ziekte). Het afdalen was dan ook een feest, eindelijk je oude energie weer terug, zuurstof en genieten van de uitzichten en de mooie dorpjes. We stonken behoorlijk op de terugweg…



Dit is een vrij lang filmpje maar geeft een hele goede indruk van de trek. Het begint met een filmpje van de vlucht in mini-propellor naar het startpunt; niet voor mensen met vliegangst! http://www.youtube.com/watch?v=2qbOm1N8MCY

PS: Ben maar blij met je kantoorbaan! (die gasten sjouwen meer dan 100kg; niet normaal)

Volgende halte: de Himalaya

Via Kuala Lumpur en Bangkok zijn we inmiddels aangekomen in ….. Kathmandu, Nepal.
Wow, wat een wereld, wat een stad. Het is bijna niet te beschrijven hoe het hier is. (we hebben even een filmpje op you tube gezet: http://www.youtube.com/watch?v=q8DNoynb0Xc)

In Kuala Lumpur zijn we drie dagen geweest. De voornaamste reden was het stallen van onze kitespullen. Dit hebben we kunnen doen bij Nils en Nienke (nogmaals bedankt!) Nils is een goede bekende van Erik uit Enschede. In de stad zijn we een dag knetterdruk geweest met al onze inkopen. Genoeg malls, veel te veel shops, maar te weinig tijd… Verder hebben we een dagje olifanten bezocht in Kuala Gandah een olifantenopvang. Mooi dagje. Eten geven, aaien, een ritje maken en natuurlijk wassen. Dit laatste was echt geweldig! (zie: http://www.youtube.com/watch?v=l9Q5Sni4dsw)

Na een gezellige avond met Nils, Nienke en Lars zijn we de volgende dag naar Bangkok gevlogen. Tussen de schermutselingen van de rode hemden door hebben we een bliksembezoek aan de stad gebracht. Onwijs heet, en de wind leek wel een warme föhn. Bah. In 19 uur Bangkok hebben we een kleine indruk gekregen van de stad via boot en taxi. Veel politie en militairen op de been om de orde te bewaken. Verder een glimp opgevangen van de tempels en paleizen. Erg mooi. De moeite waard voor een langer bezoek.

En nu dus in Kathmandu. Met 1 miljoen inwoners, de vele motors en riksja’s, geen enkele verkeersregel, alleen maar getoeter, maakt het een aardig hectische indruk… Wel een prachtige cultuur, historie en bovenal 8 van de 10 grootste bergen op aarde.

Er staan hele mooie dingen op het programma! Vandaag hebben we onze trip naar de Mount Everest geregeld. Morgenvroeg om 5:30 uur vertrekken we voor een 18-daagse tocht naar het dak van de wereld. Moet echt geweldig worden. Ook na de trip hebben we een mooi vooruitzicht: 8 dagen Tibet. Cool, cool! Dit is nog eens reizen…

Vertrek Filipijnen

Na alle controles, extra betalingen en procedurele onzin zitten we nu te wachten in de vertrekhal van Clark (Manilla) vliegveld, de oude Amerikaanse Navy basis. We laten de Filipijnen achter ons en gaan naar Kuala Lumpur.

Wel jammer om weg te gaan. We hebben nog te weinig van het land gezien, maar de moesson heeft ons reisplan wat omgegooid. Wat we vooral zullen missen zijn de aardige en vrolijke mensen hier, de mooie stranden, het gebrek aan blanken, de meest ingenieuze vervoersmiddelen en natuurlijk de mooie kitespot. Maar… suïcidale buschauffeurs die s’nachts op een deels verharde weg elke bocht met volle vaart induiken, missen we niet. Het eten ook niet. De Fillipijnse keuken bestaat uit rijst met “toppings”; meestal doorbakken stukjes varkensvet. Sas maar vragen bij restaurantjes: “you have nothing vegetable? Cucumber.. anyhing? No miss, only rice, egg and meat. Oké i’ll have rice with a sunny side up, again”. Karoake is ook geen gemis. Ieder tentje heft wel een crappy installatie met dito zanger. De sfeer kan aardig omslaan bij “My way” (Check dit artikel: http://www.nytimes.com/2010/02/07/world/asia/07karaoke.html?scp=1&sq=philippines%20karaoke&st=cse)

In de Filipijnen is het gewoon goed vertoeven. We hebben ons niet onveilig gevoeld, werden altijd wel geholpen en lang niet altijd afgezet. De infrastructuur voor toerisme is gebrekkig, wat wel charmant is, maar ook ingewikkeld en tijdrovend. Qua geld kom je goed uit met € 70 per dag voor twee, en kan voor de helft buiten de toeristische zones. Het doet als land veel denken aan Indonesië, maar heeft veel meer kleinere eilandjes en is fanatiek katholiek (vanwege Spanjaarden). Er is geen echte oude of interessante cultuur. En het is allemaal wel erg vervuild: mensen gooien alles op straat, mannen plassen overal, sommige riviertjes in Manilla bestaan uit afval. “Buiten” is het hier niemandsland.
Verkiezingsposters in Manilla. Je ziet echt overal posters: op bomen, toiletten, de achterkant van stoelen in de bus (iedere stoel) etc. Gekke strijd op z'n Amerikaans. Veel armen worden omgekocht voor 5-10 euro. Naar.







Meesterlijk zijn de Jeepneys die hier als OV dienen. Er zijn er duizenden.













De afgelopen anderhalve week was voor ons meer van hetzelfde: strand, kiten en relaxen. De wind is begin mei gaan liggen, waardoor we de kites konden opbergen. De rit vanuit Boracay was lang en vermoeiend: 19 uur bezig, de nacht doorgebracht in Ferry, bus, Ferry en bus. In Manilla nog naar Cockfighting geweest. Interessant, hectisch, bruut en gemoedelijk.

Ons volgende blogberichtje komt uit een heel andere hoek van de wereld, waar we 8 mei gaan aankomen! Blijft nog even spannend dus!