Wel jammer om weg te gaan. We hebben nog te weinig van het land gezien, maar de moesson heeft ons reisplan wat omgegooid. Wat we vooral zullen missen zijn de aardige en vrolijke mensen hier, de mooie stranden, het gebrek aan blanken, de meest ingenieuze vervoersmiddelen en natuurlijk de mooie kitespot. Maar… suïcidale buschauffeurs die s’nachts op een deels verharde weg elke bocht met volle vaart induiken, missen we niet. Het eten ook niet. De Fillipijnse keuken bestaat uit rijst met “toppings”; meestal doorbakken stukjes varkensvet. Sas maar vragen bij restaurantjes: “you have nothing vegetable? Cucumber.. anyhing? No miss, only rice, egg and meat. Oké i’ll have rice with a sunny side up, again”. Karoake is ook geen gemis. Ieder tentje heft wel een crappy installatie met dito zanger. De sfeer kan aardig omslaan bij “My way” (Check dit artikel: http://www.nytimes.com/2010/02/07/world/asia/07karaoke.html?scp=1&sq=philippines%20karaoke&st=cse)
In de Filipijnen is het gewoon goed vertoeven. We hebben ons niet onveilig gevoeld, werden altijd wel geholpen en lang niet altijd afgezet. De infrastructuur voor toerisme is gebrekkig, wat wel charmant is, maar ook ingewikkeld en tijdrovend. Qua geld kom je goed uit met € 70 per dag voor twee, en kan voor de helft buiten de toeristische zones. Het doet als land veel denken aan Indonesië, maar heeft veel meer kleinere eilandjes en is fanatiek katholiek (vanwege Spanjaarden). Er is geen echte oude of interessante cultuur. En het is allemaal wel erg vervuild: mensen gooien alles op straat, mannen plassen overal, sommige riviertjes in Manilla bestaan uit afval. “Buiten” is het hier niemandsland.
Verkiezingsposters in Manilla. Je ziet echt overal posters: op bomen, toiletten, de achterkant van stoelen in de bus (iedere stoel) etc. Gekke strijd op z'n Amerikaans. Veel armen worden omgekocht voor 5-10 euro. Naar. 
Meesterlijk zijn de Jeepneys die hier als OV dienen. Er zijn er duizenden.
De afgelopen anderhalve week was voor ons meer van hetzelfde: strand, kiten en relaxen. De wind is begin mei gaan liggen, waardoor we de kites konden opbergen. De rit vanuit Boracay was lang en vermoeiend: 19 uur bezig, de nacht doorgebracht in Ferry, bus, Ferry en bus. In Manilla nog naar Cockfighting geweest. Interessant, hectisch, bruut en gemoedelijk.
Ons volgende blogberichtje komt uit een heel andere hoek van de wereld, waar we 8 mei gaan aankomen! Blijft nog even spannend dus!
1 opmerking:
Goed te zien dat jullie je vermaakt hebben op Bora! Veel plezier de rest van jullie reis. Arnout
Een reactie posten