Kiters paradise

Wow, wat een lekker leventje. Inmiddels aardig geacclimatiseerd. De gebronsde huid ontwaakt uit een winterslaap, de baard groeit en groeit, en het hoofd wordt leger en leger (je kunt je bijna niet voorstellen dat er meer belangrijkere zaken zijn dan ‘waar eten we vanavond’ en ‘waait het morgen’).

Tegen alle voorspellingen in blijft het maar waaien op Bulabog Beach. ’s Ochtends om half zeven gaat één van ons even polshoogte nemen op het strand. Deze week is het al 5 keer bingo: het waait! Vervolgens trekt de ene de andere uit bed en wordt er in alle stilte een ontbijtje genuttigd (brood en cereals). Na een half uur staan we in onze boardshorts klaar om te vertrekken, en komt de eerste communicatie weer op gang….

We prepareren onze kite en gaan het water op. Omstebeurt genieten we van de snelheid, de power, het weer, de golven, de zon, de vrijheid en van elkaar. Het is echt heerlijk. Bij Erik voelt het steeds natuurlijker aan. De eerste sprongen worden ingezet. De maximale hoogte is een metertje of drie, en er wordt een score van 50% gehaald met het landen. Sas had wat opstartproblemen, maar loopt nu prima hoogte en vandaag is de eerste draai gelukt. Ze krijgt steeds meer controle. Heel fijn gevoel.

Het blijft een moeilijke sport. En zeker omdat de wind aanlandig is, het strand erg smal is en gezegend is met palmbomen en wat elektriciteitsdraden wordt het op-en neerlaten van de kite niet bepaald een eitje. Verhalen van mannetjes bungelend in de bomen, en kites op elektriciteitsdraden en daken voeden enige unheimische gevoelens. Twee maal is de kite heel dichtbij de palmbomen beland, en liep alles (gelukkig) met een figuurlijke ‘sisser’ af. In de afgelopen vier dagen zijn er geen incidentjes meer geweest (we zien een patroon :))

Tot een uurtje of twaalf zijn op het water, en zwaaien we af naar ons appartementje. Even douchen en een happie eten bij de lokale filipino. Als de pasta of noodles binnen zijn, wordt het de hoogste tijd voor een tukkie. De namiddag besteden we aan een wandeling langs het strand, snorkelen, of gewoon helemaal niks..

’S avonds eten we iedere avond weer bij een nieuw restaurantje. Gister met twee Koreanen en een Taiwanees, onze Zwitserse vrienden zijn net weg. Alle keukens zijn hier vertegenwoordigd. Na het eten en een biertje vertrekken we weer om rond 2300 uur onze vermoeide lijven rust te gunnen…

Een kleine indruk hoe wij de dagen vullen. Dit houden we in ieder geval tot en met begin mei prima vol. Daarna willen we gaan ‘eilandhoppen’. Ergens eind mei willen we dan richting Indonesië (Borneo & Sulawesi) vertrekken.

Boracay: een toeristisch paradijsje

Wat gaat de tijd snel zeg, voor ons gevoel zijn we nog steeds aan het wennen aan de hitte en het land, maar ongemerkt komen we steeds meer in het reisgevoel. Twee dagen Manilla waren niet zo boeiend: mooi hotel in het (zaken)centrum Makati, veel air-conditioned shoppingmalls en allemaal erg amerikaans. Toeristische trekpleisters waren er nauwelijks, en hebben we dus ook links laten liggen.

Na twee dagen jetlaggen hebben we een uurtje gevlogen om op Boracay te komen. Een klein (8 bij 1 kilometer) eilandje waar we ons kitesurf-kamp hebben opgeslagen. Het is echt heel paradijselijk met hagelwit zand, palmbomen, azuurblauwe zee met koraalriffen en een graadje of 30-35.
Maar je vraagt je ook af hoeveel resorts vol koreanen- restaurants- strandstoelen- winkels en ronkende driewielers er op 1 eilandje passen. Gigantisch. Gelukkig is het hoogseizoen net aan het aflopen en is het kite-strand een rustig gedeelte.

het straatje naar ons strand

ons huisje

Inmiddels hebben we ons voor twee weken ingeboekt in een relaxed appartementje pal aan de kitespot. Nog geen 30 meter van het water! De wind is redelijk. En vooral ‘s ochtends kunnen we los met een 11 m2. De plek is super en we gaan hier zeker ‘sprongen’ maken….Maar bij eb moeten we wel oppassen, hebben we al gemerkt. Het wordt zo ondiep dat je je goed kan bezeren aan het koraal of in Erik’s geval aan zee-egels. Au. Na een kleine schuiver was het resultaat een stuk of tien stekeltjes in arm en been . Gelukkig niet een berg stekels in de voeten: leve de schoentjes! Eigenlijk heb je er weinig last van en lossen ze na twee dagen op onder watjes gedrenkt in azijn. Weer een lesje geleerd… .

De echte kite-scene met Europeanen ontbreekt hier wel een beetje. Een handjevol kiters in de omgeving en een paar schooltjes. Hierdoor is het niet echt druk op het water, maar wel een beetje jammer voor de apres-kite borrel.

het uitzicht op het kitestrand

Jonathan is net drie dagen langsgeweest. Toevallig was hij hier voor vier weken op vakantie. Samen hebben we Boracay verkend. We zijn naar een paar mooie strandjes geweest, hebben gesnorkeld en uiteraard hebben we de San Miguels ons laten smaken.

Vanaf vandaag zijn we weer met z’n tweetjes. De komende weken dus samen lekker genieten van het kiten en eilandleventje. Lastig, lastig, lastig…..

Liefs,

Erik & Sas

PS: Via skype zijn we te bereiken; username: erik_van_den_beuken.

Aangekomen

BAM! We lopen tegen een muur van hitte als we straks deze 'starbucks' uitlopen. Prima reis gehad gister, wel erg brak na 19 uur, precies tegen ons ritme in. Blij met ons luxe hotel hebbn we vannacht 14 uur geslapen. We slapen in het luxe business centrum van Manilla heel schoon en veilig, het lijkt wel een amerikaanse stad maar dan gevuld met Aziaten. Weinig anders te zien dan shopping malls, je hebt hier echt alles en dan nog meer.

Morgen op weg naar Boracay, witte stranden en palmbomen.... maak jullie maar klaar voor de foto's!!