Laos, Sri Lanka en reisreflecties

Tussen groene heuvels met theevelden zo ver als je kunt kijken ligt Ella, een klein plaatsje in het hart van Sri Lanka. Prachtige omgeving voor wandelingen, een boek en een fruitsappie in de kroeg. Zo’n zes weken voor onze terugkomst en we voelen dat ‘thuis’ steeds meer aan ons trekt. We krijgen al zin in het ‘gewone’ leven, maar het blijft zo ongelooflijk luxe... dus even geduld.

Grappig om te merken dat de drive en balans verschuift in zo’n lange reis. Het blijft makkelijk te vallen voor hoogtepunten en nieuwe impulsen. Terwijl na meer dan 300 reisdagen de zoveelste waterval, wandeling, tempel of hotel al lang niet meer die ene unieke ervaring geeft. Het is zo afhankelijk van hoe je je op dat moment voelt, van praktische zaken (“verdomme, waar is die wc!”) en van de mensen die je ontmoet. Het klinkt simpel, maar echt iets beleven is zo belangrijk. Puur zoals het is. Dan zie je ook meer, de charme van bijv. een stadje zit ‘m altijd in de details: schoolmeisjes in maagdelijk witte uniformpjes met veel te grote rugzakken, de glimlach van een ouwe monnik, het praatje met een vader die z’n zoontje naar school brengt, het gekke verkeersbord etc. De lonely planet is daarbij echt killing en blijft ons maar verleiden…. de ‘our pick’ en highlights zijn het decolleté, en de te enthousiaste beschrijvingen het korte rokje. Maar de vraag is natuurlijk of het echt een lekker wijf is. An sich is die extra highlight ook wel tof, maar is het ook altijd een stuk ‘gewoner’ dan het mooie verhaal.

Zo’n lange reis is zoeken naar de juiste balans. Reizen zonder hoogtepunten is geen optie, maar wordt gewoon minder belangrijk. Je merkt dat we inmiddels minder ‘moeten’ en selectiever worden. In Sri Lanka slaan we alle top-attracties over. Toeristen- en tempelmoeheid zijn de oorzaak. We hebben zin in natuur, strand en onverwachte leuke ervaringen.

Hoe ver je ook gaat, het gras is altijd groener..een mens wil altijd weer afwisseling. Zo komt daar dus ook de zin om weer lekker thuis te zijn bij. Geen gehannes waar je slaapt, eet, poept en wast. Geen rugzak. Gewoon thuis, lekker ongecompliceerd, alles is bekend, vrienden/familie om je heen, alle gemakken. Weer werken. Tja, waarom niet? Klinkt voor ons nu als een “highlight”. Mooie timing dus met nog 6 weekjes te gaan.

Het voelt nog steeds heel bijzonder. Samen. De vrijheid. Het geluk. Heerlijk. Het voelt heel luxe. Daarom de komende 2 weken nog even ‘bikkelen’ met hutjes aan zee, safari met luipaarden, walvissen etc, voordat we op familiebezoek gaan in Canada. Brrr…. Kou, he!… Staan we daar in onze zomeroutfits….

Dan rest ons alleen nog om af te sluiten met onze hoogte- en dieptepunten van de afgelopen weken.

• Het stadje Luang Prabang. Hele rustige sfeer, oude koloniale gebouwen, uitzicht over de Mekong, franse cafeetjes. Zo’n zacht geel licht bij de zonsondergang. Jammer dat er nu zoveel toeristen zijn en zij/wij het straatbeeld bepalen.
• De ontbijtjes in Laos. Zo lekker hebben we in tijden niet ontbeten: echte koffie, croissantjes, baguettes, Jum.
• Utopia bar in Luang Prabang was een stoere locatie voor een borreltje met Jeroen
• Busreis van Luang Prabang naar Nam Tha (Laos) was een hel: stuiterende rit van 10 uur, gruwelijk koud, niet geslapen en snotverkouden. Doen we niet meer.
• Het houten bankje met deken in de receptie van het fijne hostel in Nam Tha was een godsgeschenk. Na die busreis konden we overal slapen :)
• Slapen in een schuurtje op palen boven 100 kippen, een haan, eenden, honden, varkens is... laten we zeggen... een ervaring zonder al te veel slaap
• Negombo is stom. Lelijk strand, geen goedkoop hotel te vinden, maar wel een dure kamer met pislucht. Wegwezen daar.
• De treinrit van Kandy naar Ella lijkt net op een modeltrein-baan die tot leven is gekomen Langzaam tuffen door groene heuvels met ronde tunnels, hoge bruggen en watervallen. Super, ook al was acht uur wat lang om opgepropt op een hard bankje te zitten.
• Erik's kapsel. Stelletje na-apers....

Weer samen in Laos

Herenigd in Vientiane, Laos. Heerlijk! Ingecheckt in een mooi en luxe hotelletje. Wat een verademing de rust en relaxedheid van Laos. We zitten in de hoofdstad, maar het voelt als een klein plattelandsstadje. De Fransen hebben een mooie erfenis van heerlijke boulangeries achtergelaten. Iedere ochtend dus cappuccino en vers stokbrood!

Even een korte impressie van de afgelopen 2 weken.

Sas in Battambang
Ik heb dus twee weken lesgegeven in een klein dorp in Cambodja. Ging uiteindelijk vrij makkelijk dat ik deze school zo heb gevonden, en dan waren er nog twee andere Nederlandse meiden ook. Het is een stichting die gratis bijles Engels geeft aan de lokale kinderen. Wel 250 kinderen in het totaal doen er aan mee. Ik heb in het dorp (500 man groot) zelf gewoond, wel lekker met m’n eigen kamer en omdat elke dag ongeveer hetzelfde was vloog de tijd voorbij. Een gemiddelde dag was: S’ochtends vroeg op. Lekker op de fiets naar het stadje 5 km verderop. Met z’n drieën koffie drinken, knutselspullen halen, internetten of iets toeristisch doen. Met de kindergroep van 1 tot 3 uur knutselen, lezen en oefenen met het alfabet. Om 3 uur begonnen de bijlessen tot 6. Ieder had z’n eigen klas op een ander niveau en ik hielp de Cambodjaanse leraar(es) met de uitspraak, extra oefeningen of nieuwe spelletjes. Voor hun is Engels bijna net als Chinees leren, een totaal ander alfabet, klanken die ze nauwelijks kunnen uitspreken. Voor ons was Khmer leren ook echt heel moeilijk. En na de lessen om half zeven was het donker. Tja, dan is het dorp stil en bleven we nog op het balkon zitten om een beetje te kletsen en te lezen. Vroeg naar bed dus, en in het weekend waren we ook echt “vrij”. Jammer genoeg ook tegengekomen dat deze stichting niet voor niks zo weinig eisen stelt aan de vrijwilligers. Dagjesmensen komen en gaan en de directeur probeerde zoveel mogelijk donaties los te krijgen die voor een groot deel naar hemzelf gingen.Als je wat langer bleef werd dat wel duidelijk, maar weerhield ons er natuurlijk niet van om te helpen met het Engels op school. De directeur was alleen wel teleurgesteld dat we zelf geen geld achterlieten en bedankte ons niet echt voor de moeite. Al met al toch echt een super tijd gehad, wij hebben ons zeker nuttig gemaakt, het was leerzaam en heerlijk even op jezelf.
Nu dus weer relaxed het reisleventje in Laos, heb al zin om weer te gaan trekken in de heuvels.

Jeroen en Erik in Vietnam
Ons reisschema was als volgt: Eerst een nachtje Phnom Penh, visum regelen, met de boot over de Mekong naar Chau Doc, Vietnam. 3 dagen Saigon. Paar dagen Mui Ne (strand) en via Saigon naar Vientiane. Onderstaand de hoogtepunten:
• Cambodjaans eten van de gril: Bull Penis, hersenen en andere lekkernijen… Chan onze bescheiden Tuk Tuk driver was onze host
• Een hartelijk welkom in communistisch Vietnam; grens overgang was fraai.
• Tennissen met lokale helden; voetfouten van 2 meter en met de ‘pik’ op het net. Taaie tegenstand van de wat stugge Vietnamees. Zelfs een setje verloren. Pijnlijk.
• 60 km fietsen in Chou Doc en omgeving. Op de brakke fietsjes hellinkjes van 10%. Lokaal eten voor een dollar, en gezellige jochies die ons Vietnamees leren
• Busritten zijn lang, saai en vermoeiend. (maar dat was niet bepaald een hoogtepunt)
• Chaos van Saigon: miljoenen tuterende brommertjes; volgepakt en scheuren als gekken. Oversteken is een belevenis. Rustig lopen, hopen op een goede afloop en de brommertjes die rakelings langs je heen scheren
• Ouderwets borrelen met Jeroen.
• Knieën in je rug, gevouwd in allerlei standjes, en ze lopen gewoon over je heen: Leve de massage! (gelukkig maar 45kilo)
• Wat een aanbod: Lonely Planet kopietjes voor 3 dollar, marihuana, opium, ‘Boem boem’, nog meer ‘Boem boem’, cocaïne en andere lekkernijen. Wat een verschil zonder vrouw op stap
• Kiten in Mui Ne. Even wennen zonder eigen kites in de klotsbak. Heerlijk gespeeld. Strand van 10 km vol met kiteshops, hotelletjes en chagrijnige Russen.
• Oudejaarsavond in Saigon: Volgepakte straten met duizenden Vietnamese tieners op de brommer. Vuurwerk was indrukwekkend. Balen dat een Vietnamees nu de trotse eigenaar is van Jeroen’s portemonnee.
• Nog meer borrelen met Jeroen
• Een puzzeltrimtocht in de bush bij Vientiane (de Bush Hash House Harriers): Een 6km run; eerste over de finish, maar van geen enkel belang. Engelsen van 50+ met namen als “White Willy”, “Sperm Whale” en “50 meter Peter” deelden naar hartenlust strafadjes uit. Jeroen was de sigaar en belandde met zijn blote kont op een bedje ijsblokjes al bierdrinkend uit zijn rechter tennisschoen. Mooie avond en veel bier.