Laos, Sri Lanka en reisreflecties

Tussen groene heuvels met theevelden zo ver als je kunt kijken ligt Ella, een klein plaatsje in het hart van Sri Lanka. Prachtige omgeving voor wandelingen, een boek en een fruitsappie in de kroeg. Zo’n zes weken voor onze terugkomst en we voelen dat ‘thuis’ steeds meer aan ons trekt. We krijgen al zin in het ‘gewone’ leven, maar het blijft zo ongelooflijk luxe... dus even geduld.

Grappig om te merken dat de drive en balans verschuift in zo’n lange reis. Het blijft makkelijk te vallen voor hoogtepunten en nieuwe impulsen. Terwijl na meer dan 300 reisdagen de zoveelste waterval, wandeling, tempel of hotel al lang niet meer die ene unieke ervaring geeft. Het is zo afhankelijk van hoe je je op dat moment voelt, van praktische zaken (“verdomme, waar is die wc!”) en van de mensen die je ontmoet. Het klinkt simpel, maar echt iets beleven is zo belangrijk. Puur zoals het is. Dan zie je ook meer, de charme van bijv. een stadje zit ‘m altijd in de details: schoolmeisjes in maagdelijk witte uniformpjes met veel te grote rugzakken, de glimlach van een ouwe monnik, het praatje met een vader die z’n zoontje naar school brengt, het gekke verkeersbord etc. De lonely planet is daarbij echt killing en blijft ons maar verleiden…. de ‘our pick’ en highlights zijn het decolleté, en de te enthousiaste beschrijvingen het korte rokje. Maar de vraag is natuurlijk of het echt een lekker wijf is. An sich is die extra highlight ook wel tof, maar is het ook altijd een stuk ‘gewoner’ dan het mooie verhaal.

Zo’n lange reis is zoeken naar de juiste balans. Reizen zonder hoogtepunten is geen optie, maar wordt gewoon minder belangrijk. Je merkt dat we inmiddels minder ‘moeten’ en selectiever worden. In Sri Lanka slaan we alle top-attracties over. Toeristen- en tempelmoeheid zijn de oorzaak. We hebben zin in natuur, strand en onverwachte leuke ervaringen.

Hoe ver je ook gaat, het gras is altijd groener..een mens wil altijd weer afwisseling. Zo komt daar dus ook de zin om weer lekker thuis te zijn bij. Geen gehannes waar je slaapt, eet, poept en wast. Geen rugzak. Gewoon thuis, lekker ongecompliceerd, alles is bekend, vrienden/familie om je heen, alle gemakken. Weer werken. Tja, waarom niet? Klinkt voor ons nu als een “highlight”. Mooie timing dus met nog 6 weekjes te gaan.

Het voelt nog steeds heel bijzonder. Samen. De vrijheid. Het geluk. Heerlijk. Het voelt heel luxe. Daarom de komende 2 weken nog even ‘bikkelen’ met hutjes aan zee, safari met luipaarden, walvissen etc, voordat we op familiebezoek gaan in Canada. Brrr…. Kou, he!… Staan we daar in onze zomeroutfits….

Dan rest ons alleen nog om af te sluiten met onze hoogte- en dieptepunten van de afgelopen weken.

• Het stadje Luang Prabang. Hele rustige sfeer, oude koloniale gebouwen, uitzicht over de Mekong, franse cafeetjes. Zo’n zacht geel licht bij de zonsondergang. Jammer dat er nu zoveel toeristen zijn en zij/wij het straatbeeld bepalen.
• De ontbijtjes in Laos. Zo lekker hebben we in tijden niet ontbeten: echte koffie, croissantjes, baguettes, Jum.
• Utopia bar in Luang Prabang was een stoere locatie voor een borreltje met Jeroen
• Busreis van Luang Prabang naar Nam Tha (Laos) was een hel: stuiterende rit van 10 uur, gruwelijk koud, niet geslapen en snotverkouden. Doen we niet meer.
• Het houten bankje met deken in de receptie van het fijne hostel in Nam Tha was een godsgeschenk. Na die busreis konden we overal slapen :)
• Slapen in een schuurtje op palen boven 100 kippen, een haan, eenden, honden, varkens is... laten we zeggen... een ervaring zonder al te veel slaap
• Negombo is stom. Lelijk strand, geen goedkoop hotel te vinden, maar wel een dure kamer met pislucht. Wegwezen daar.
• De treinrit van Kandy naar Ella lijkt net op een modeltrein-baan die tot leven is gekomen Langzaam tuffen door groene heuvels met ronde tunnels, hoge bruggen en watervallen. Super, ook al was acht uur wat lang om opgepropt op een hard bankje te zitten.
• Erik's kapsel. Stelletje na-apers....