Op de top van de wereld!!

Na twaalf dagen trekken door de Himalaya… eindelijk weer een warme douche, goede maaltijden en ….. zuurstof. We zijn weer terug in Kathmandu. Het was onwijs indrukwekkend en overweldigend: de foto’s spreken voor zich, lijkt ons zo.

Een hele bijzondere ervaring: van plek naar plek trekken, telkens weer hoger, minder bomen, meer besneeuwde toppen, mooie uitzichten, mystieke paadjes en valleien, en eeuwenoude handelsroutes waar ook veel dragers, volgepakte Yaks en taaie sherpa’s lopen. Stel je eens voor…. een gebied waar nog nooit een motor of auto heeft kunnen komen, waar ze al eeuwen in een ander tempo leven, waar elektriciteit en warm water een (overbodige) luxe is. Ze leven voornamelijk van landbouw en toerisme. Pas in 1950 mocht de eerste buitenlander Nepal in en het aantal is intussen flink opgelopen. Toch lijkt hun leventje nog authentiek en zijn toeristen echt te gast.

Op 10 mei zijn we met onze kleine Nepalese gids Yeka in een propellor vliegtuigje naar het startpunt op 2800 meter gevlogen. Vanuit daar zijn we in 8 dagen naar 5000+ geklommen, met daarin 2 rustdagen: in Namche Bazar op 3500 meter en Dingboche op 4400m was het acclimatiseren. Was nodig, want je merkt de hoogte enorm. Snakkend naar adem, hoofdpijn, geen eetlust. We gingen echt als twee oudjes hijgend omhoog (incl. onze nordic-walking sticks..haha). Met een flinke diaree erbij was het allemaal geen makkie.
De zwaarste klim was tijdens de tweede acclimatisatie-dag, ineens 700 meter omhoog, super zwaar, allemaal om te wennen aan 5000+ meter…. In een boeddhistisch klooster hebben we tussen de biddende monniken gezeten. En we hebben bijna elke avond zitten kaarten met onze metgezellen om tegen half negen in ons bedje te ploffen. We sliepen dus in lodges met kleine gehorige kamers en de meest basale wc’s die je je kan voorstellen. Maar wel met hele gezellige eetruimtes met houtkachel. Want boven de 4000 meter vriest het s’avonds gewoon...

Vanwege de hoogte problemen haken veel mensen af tijdens de tocht (eerder retour per voet of zelfs een enkeltje helicopter). Wij zijn in ieder geval bij het hoogste en mooiste punt gekomen. Gorak Shep, 5200 meter. Dan zit je in een kom tussen de hoogste toppen van de wereld, inclusief de Everest, met maar drie lodges en de zwarte Kalapathar-berg. Het lijkt wel een heiligdom van bergen: je voelt je als een mier tussen die grote rotsblokken en gletsjers, er is niks anders dan ijskoude wind en stilte. Af en toe kun je het enorme geraas van een lawine horen.
Op dat punt is Saskia nog met de zonsopgang de Kalapathar (5545 m) op geweest. Erik moest afhaken omdat hij ondanks 700 mg Ibuprofen nog steeds knallende koppijn had (helaas: alle verschijnselen van hoogte-ziekte). Het afdalen was dan ook een feest, eindelijk je oude energie weer terug, zuurstof en genieten van de uitzichten en de mooie dorpjes. We stonken behoorlijk op de terugweg…



Dit is een vrij lang filmpje maar geeft een hele goede indruk van de trek. Het begint met een filmpje van de vlucht in mini-propellor naar het startpunt; niet voor mensen met vliegangst! http://www.youtube.com/watch?v=2qbOm1N8MCY

PS: Ben maar blij met je kantoorbaan! (die gasten sjouwen meer dan 100kg; niet normaal)