Myanmar

Daar stonden we dan in Rangoon. Net aangekomen vanuit Bangkok. Een hostel gevonden. En daar wisten ze ons te vertellen dat in het hele land geen pinautomaten/banken zijn. Dat kan dus ook. Ok. Best goedkoop reizen hier. Maar met 250 dollar 28 dagen reizen wordt lastig.. Myanmar, aangenaam kennis te maken! Gelukkig hebben we een retourtje Bangkok kunnen voorkomen door bij een luxe hotel een (duur) dealtje te maken.

Myanmar, wie kent het niet? Een militair regime, Rangoon als grootste stad, boeddhistisch en ca. 47 mijoen inwoners Tot nu toe niet volledig toegankelijk voor toeristen. De onrust in de verboden gebieden, waar (mogelijke) opstanden zijn tov de regering, wordt angstvallig verborgen gehouden. De militairen 'regeren' en eigenen alle rijkdom (olie/gas/edelstenen) en macht toe. De bevolking wordt genegeerd. Wat resulteert in: nauwelijks of slechte ziekenhuizen en scholen. Veel armoede. Slechte infrastructuur. Weinig schoon water. etc. Ook is bekend dat de bevolking 'gedwongen' wordt om constructiewerk te verrichten. In de afgelegen gebieden is er weinig bemoeienis, waardoor daar authentieke kleine communities bestaan (die wel 100 jaar terug in de tijd leven).

Ondanks het wrede regime hier (zie achtergrond onderaan) krijgen wij een beeld van een prachtig land. De mensen zijn zo oprecht, opgewekt en behulpzaam. Wow. Echt heerlijk om hier te reizen. De stad Rangoon is redelijk ontwikkeld, relatief schoon. Met de gouden Shwedagon tempel als hoogtepunt. Maar 't blijft een stad. Na 2 dagen zijn we naar het binnenland vertrokken. Wat een verademing is. Het stadje Kalaw was het vertrekpunt voor een 2-daagse hike door rijstvelden en kleine dorpjes. Bij mensen thuis geslapen, een heel aardige familie die nog in een traditioneel systeem woont met gezamenlijke rijstvelden en een 'dorpshoofd'. Op visite bij een schooltje geweest, daarna schriftjes en potloden gedoneerd om hopelijk iets te helpen. Maar een les Engels aan de Engelse lerares zou ook geen kwaad kunnen.

Vanuit Kalaw zijn we op brakke chinese kinderfietsjes (60km!) naar het Inle meer vertrokken waar je dorpjes op palen hebt, drijvende tuinen en vissers die op een unieke manier met hun voeten peddelen. Heel rustiek. Daar hebben we zoveel mogelijk buitenlanders verzameld om de WK finale te kijken, geen enkele kroeg wilde tot zo laat open zijn dus uiteindelijk in een poppentheater op het 21 inch scherm van een sympathieke local gekeken. Gelukkig is onze dip niet zo groot aangezien we de voorpret ook nauwelijks konden volgen. Internet is zeldzaam, traag en veel sites zijn geblokkeerd. Ook al weet het gemiddelde internetcafe daar wel een trucje voor. Onze mobieltjes werken hier niet en een simkaart kost 1000 dollar. Bijna niemand heeft hier dan ook een mobiel, maar als creatieve oplossing zijn er straatstalletjes met telefoons.

Nu zijn we met de fiets en bus in Mandalay beland, een grote stad in het midden van het land. We zijn van plan naar het noorden te gaan met de trein, de Irrawaddy rivier per boot af te zakken, tempels te bekijken, trekken naar watervallen en nog meer moois. Over twee weekjes vliegen we alweer naar Thailand dus we gaan gauw verder, hopelijk krijgen we straks meer beeld van de 'echte' situatie in dit land. Want het blijft apart dat je weet wat voor regime hier is maar je merkt er nauwelijks wat van.

Achtergrond
Myanmar is vanaf 1948 onafhankelijk. Na de Britse overheersing kon het land geen stabiele regering vinden. In 1988 ontstonden grote demonstraties, die hardhandig de kop in werden gedrukt door het leger. De verkiezingen in 1989 resulteerde in winst voor de partij voor democratie (NLD). Echter, de miliatieren wilden geen afstand doen van hun macht en in de jaren die volgden werden talloze NLD aanhangers vermoord of gevangen gezet.
In 2007 waren nieuwe protesten tegen de regering die de prijzen van brandstof met 500% verhoogde. De vreedzame protesten, door monniken geleid, werden hard neergeslagen, protestanten opgepakt en kloosters verwoest. In 2008 raasde een cycloon over zuid-Myanmar met als gevolg 200 duizend doden en een miljoen daklozen. De regering verhinderde internationale hulp, uit angst voor 'pottenkijkers'. Het regime staat bekend als een van de meest wrede in de wereld. In de buurlanden zijn er vluchtelingen kampen met honderduizenden Burmezen. Er zijn v.a. 1988 sancties opgelegd vanuit de internationele gemeenschap. Echter, de zakelijke gas- en olie deals blijven natuurlijk. China blijft vrolijk wapens leveren aan het leger…