Een weekje voor onze trip naar Tibet zaten we nog in Nepal.

Na een paar dagen bijkomen van onze Everest trip hadden we het helemaal gehad met Kathmandu. Je word echt gek van dat onnodig en harde getoeter, bijna overreden worden en de uitlaatgassen. Vandaar dat we de bus in zijn gestapt voor een canyoning tripje. De hoogste afdaling was een 45m met een koude douche van een waterval. Erg cool en heel fijn om weer even in de natuur te zijn. Erik heeft daarna nog een mountainbike trip gemaakt met een Nepalese gids. Echt heel diep moeten gaan. De gids was de nr 10 van Nepal… (wel het laatste sprintje gewonnen.. kon het niet laten)
Op 1 juni zijn we vervolgens naar Tibet gegaan.. of eigenlijk naar China. Mooi en indrukwekkend, maar tegelijk erg apart. Een tour is verplicht, een artikel of foto van de Dalai Lama is een doodszonde, en boeken over het oude Tibet zijn verboden. Evenals allerlei politiek getinte gesprekken. Fijn die liberale Chinees.

Bij de grens leerden we onze eerste kennen: jong, strak gezicht, uniform, en geen kinderachtig pistooltje. Deze jongens doorzochten onze bagage. Onze foto’s vonden ze met name mooi: ieder kiekje werd bekeken… Bij andere was de Lonely Planet van China het doel: ieder plaatje werd eruit gescheurd, en ook de paragraaf over Tibet.
Even een korte achtergrond: In 1950 heeft China Tibet ingenomen. Volgens hun om de Tibetaan te helpen… Economisch en qua infrastructuur zijn grote sprongen gemaakt. Daartegenover staan de 1,2 miljoen dode Tibetanen, honderdduizenden vluchtelingen, de gedwongen vestiging van voormalig Nomaden, de verbanning van de Dalai Lama, de Tibetaan als tweederangs burger, de verdwijning van een eeuwenoude cultuur, de verwoesting van allerlei heiligdommen in de culturele revolutie, de enorme invasie van Chinezen, etc etc. Wat we gezien hebben is een communistisch land met twee gezichten: het restant van het oude Tibet, en die van het overheersende China.


De eerste twee dagen van onze trip hebben we met onze groep van 18 man in de bus doorgebracht. Mooie vergezichten en veel nomadenvestigingen langs de “friendship highway”. Na een nacht in een betonnen communistisch stadje, bezoeken we in een grote stad een gigantisch klooster complex (Tashilhumpu) waar voorheen wel duizenden monniken woonden. De mooiste tempels bekeken met enorme boeddha beelden en allerlei beschermgoden. De volgende dag zijn we naar een kleiner 14e eeuws klooster geweest waar de sfeer heel sereen was.
Daar hadden ze een stupa met 108 kamers met elk weer een nieuw beeld en muurschilderingen.

Daarna zijn we via een paar hoge passen én een sneeuwballen gevecht op 5000+ meter (hijg, hijg) in Lhasa (3800 m) naar het paleis (“potala”) van de Dalai Lama gegaan.

Al vanaf de 7e eeuw wordt er vanuit deze plek over Tibet geregeerd, door koningen en later door Lama’s. Nu is het een holle schil waar geld wordt verdiend aan pelgrims en (voornamelijk Chinees) toerisme. Maar wel een hele mooie! Met overal muurschilderingen, felgekleurd houtsnijwerk, heel veel beelden en gouden tombes van de vorige Dalai Lama’s. Indrukwekkend. Je probeert je voor te stellen hoe het was toen er duizenden ambtenaren en monniken rondliepen.

Het is wel heel opvallend hoe devoot de Tibetanen al biddend langsschuifelen. Beelden aanrakend met hun voorhoofd, met Yak-boter kaarsen aanvullen, geld doneren en soms plat op de vloer gaan liggen om het heiligdom te vereren. Dit zien we in elke tempel en de monniken (in dienst van China) maar geld tellen. Weinig boeddhistisch aan. Veel pelgrims maken een aantal rondes rond de belangrijkste tempels terwijl er scherpschutters op het dak liggen en overal politieposten staan. Het lijkt een soort “probeer niks.. want anders” beleid. We hoorden dat er tijdens protesten rondom de olympische spelen (2008) enorm hard is opgetreden. Mensen openlijk gemarteld etc. Er worden nog steeds vluchtelingen doodgeschoten aan de grens. “free Tibet”zal er niet meer van komen, het is al zo sterk verchineesd…
Wij hebben het ondanks de situatie daar erg leuk gehad. Veel biertjes met de groep gedronken, leuke mensen ontmoet en genoten van het (berg)landschap en de restante van het oude Tibet.
1 opmerking:
Wauw, wat een mooie en indrukwekkende belevenissen! Zo te lezen komen jullie nog lang niet terug. Vind het wel jammer dat we deze zomer niet samen op terras aan de rose kunnen zitten, Sas! Kijk al weer uit naar jullie volgende reisavontuur!!! Liefs Rens
Een reactie posten